Debosyonal ngayon 067
Ang Karunungang Nagdududa sa Sarili
Huwag kang magpakapantas sa iyong sariling mga mata; matakot ka sa Panginoon, at humiwalay ka sa kasamaan:
Mga Kawikaan 3:7 (ADB)
Nagbibigay si Solomon ng payong tila magkasalungat: huwag kang magpakapantas sa iyong sariling mga mata; matakot ka sa Panginoon, at humiwalay ka sa kasamaan. Paano? Nagsisimula ang tunay na karunungan sa pagdududa sa sariling karunungan. Ang nag-aakalang masyadong matalino ay tumitigil sa pagkatuto, tumitigil sa pakikinig at — pinakamasama — tumitigil sa paghingi ng tawad. Kung lagi akong tama, laging sa iba ang mali. Ang kapalaluang intelektuwal ang kabaong kung saan mamamatay ang kapatawaran.
Pansinin ang ugnay na ginagawa ng kawikaan: ang pagkatakot sa Panginoon at paglayo sa kasamaan ay kasama ng hindi pagtitiwala sa sariling hatol. Ang natatakot sa Diyos ay nakakaalam na kakaunti ang nakikita — kaya humihingi ito ng payo, umaamin ng mga pagkakamali at bumabalik nang walang hiya. Namumukadkad ang kapatawaran sa lupang ito: mas madaling sabihing patawarin mo ako, nagkamali ako kapag inamin na natin sa simula na maaari tayong magkamali. Binubuksan ng mapagpakumbabang pag-iisip ang pintong ikinakandado ng kapalaluan mula sa loob.
Ngayon, pagdudahan mo ang sarili sa isang partikular na punto: ang lubos na katiyakan tungkol sa iba, ang kuwentong lagi mong sinasabi nang pareho, ang hinanakit kung saan ikaw ay hukom at partido. Tanungin mo ang Diyos kung nakikita mo ang lahat — at tanungin mo ang mapagkakatiwalaan kung nagkamali ka. Ang karunungang nagdududa sa sarili ay bihirang kailangang magtanggol; mas nais nitong magtuwid at humingi ng tawad.