Debosyonal ngayon 039
Ang Hibik na Pinakikinggan ng Diyos
Ang lupain na dilim, na gaya ng salimuot na kadiliman; lupain ng lilim ng kamatayan, na walang anomang ayos, at doon sa ang liwanag ay gaya ng salimuot na kadiliman.
Job 10:22 (ADB)
Nawalan si Job ng halos lahat at, sa halip na mag-ensayo ng mga banal na sagot, gumawa siya ng matapang: pinalaya niya ang hibik at ipinahayag nang may mapait na kaluluwa ang kaniyang nadarama. Dinala niya sa Diyos mismo ang kaniyang pasan sa loob — ang pagkayamot sa buhay, ang mga tanong na walang sagot, ang pakiramdam na tinatrato nang hindi makatarungan. At hindi siya sinaway ng Diyos dahil dito; pinakinggan siya hanggang sa wakas at pagkatapos ay tumugon.
May pananampalatayang nagkukunwari at pananampalatayang nagtitiwala — at ang ikalawa lamang ang may tapang umiyak sa harap ng Diyos. Ang pagkukunwaring ayos ang lahat habang wasak ang puso ay hindi espirituwalidad, ito ay teatro. Itinuturo sa atin ni Job na ang pag-ibig ng Diyos ay napakalaki para matakot sa ating katapatan: sapagkat ang Diyos ay pag-ibig, mas nais niya ang ating tapat na hibik kaysa sa ating ensayadong ngiti.
Kung ngayon ang iyong kaluluwa ay mapait, huwag kang tumakas sa Diyos dahil sa sakit — tumakas ka patungo sa Diyos dala ang sakit. Sabihin mo sa kaniya, sa sarili mong mga salita, kung ano ang masakit, ano ang nakalilito, ano ang nagpapagalit. Ang hibik na dinala sa Diyos ay nagiging panalangin; ang sakit na itinago sa Diyos ay nagiging pader. Nakikinig siya, nauunawaan niya, at sa takdang panahon, tumutugon siya.